In Memoriam: Gerrit Oortgiesen, crosser en clubman vol warmte

Zeer gewaardeerd lid van de TCD Hummelo overleed op 5 september

Door Luuk Stam

HUMMELO – Motorcross, motorrace – eigenlijk alles waar brandstof in kon was voor Gerrit Oortgiesen een bron van plezier en passie. 87 jaar oud was hij, maar zijn enthousiasme en levenslust maakten dat de leden van de TCD Hummelo vaak vergaten hoeveel jaren hij al achter de rug had. Op crosscircuit De Heksenplas was hij een vertrouwd gezicht. Lang als crosser, tot op het laatst als vrijwilliger, maar bovenal als mens die het clubleven hier kleur gaf. De energie van Gerrit was aanstekelijk. Zijn humor was ontwapenend, zijn interesse oprecht. Hij had altijd en overal tijd en aandacht, voor jong en oud. Keer op keer liet hij de mensen om hem heen zien hoe je met een glimlach en een groot hart het leven leeft.

Gerrit was geboren Doetinchemmer, de stad waar hij het grootste deel van zijn leven bleef wonen. Iedere woensdag en zaterdag was hij te vinden bij de TCD, zijn tweede thuis. Al in alle vroegte was de tachtiger in Hummelo aanwezig om de baan en alles daaromheen samen met de andere vrijwilligers klaar te maken voor de trainingen of voor één van de wedstrijden. Uiteraard ontbrak de nodige gezelligheid aan de koffietafel niet. Zat het werk in de ochtend erop, dan konden de mannen hier in de middag genieten van de rijdende crossers en al het andere moois dat langskwam. Zodra de crossers hun rondes begonnen te maken, zat Gerrit samen met andere vrijwilligers op de bekende rode stoeltjes naast het clubgebouw.

Mooie bocht 
Vanaf deze plek had hij een perfect zicht op de baan, maar ook veel contact met het publiek en de rijders. Gerrit kende iedereen hier en iedereen kende Gerrit. Vele rijders kregen van hem steevast een goed woord of een compliment.

Over een mooie rijstijl, de snelheid of wanneer een rijder volgens deze ervaren crosser de perfecte lijnen reed. ‘Maak je zo nog weer even die mooie bocht, net zoals de vorige keer?’, vroeg hij dan met twinkelende ogen. Gerrit was een motivator, genoot van het plezier en talent. Hij was tevens trouw bezoeker van crossevenementen elders in de regio én van de wegraces in Hengelo, ook daar was de liefhebber pur sang jaar na jaar als één van de eersten aanwezig.

Zelf rijden, dat gebeurde tijdens toertochten op de wegmotor, maar hij was toch vooral crosser. Op 78-jarige leeftijd kocht Gerrit nog een nieuwe KTM. Tot zijn 79ste zat hij nog zelf op de crossmotor. Wel was hij ‘pas’ op zijn 35ste begonnen, voor motorcrossbegrippen een laatbloeier. Zijn stijl op de crossbaan was gedegen, soms wat afwachtend, maar nooit verslappend. Tot aan het eind van een wedstrijd wist de TCD-clubman steeds een goed tempo vol te houden. Zijn doorzettingsvermogen was verbluffend, tijdens de wintertrainingen in de sportschool nam hij het op tegen dertig jaar jongere sporters, opgeven was nooit een optie.

Onderhoud
Gerrit reed met zijn viertakt een tijd lang de landelijke KNMV-wedstrijden, tevens maakte hij deel uit van het fameuze Normaal Biertakt Team. Voorafgaand aan wedstrijden was de Doetinchemmer vaak enigszins gespannen, na afloop genoot hij van een biertje met de crossmaten. Als het om het onderhoud van motor en materiaal ging, was Gerrit een pietje-precies. Kenmerkend was de manier waarop voor hem het rijden van landelijke wedstrijden ten einde kwam. Zijn Arai-valhelm, die hij al jaren thuis had liggen – hij vond ’m té mooi om te gebruiken – kwam niet door de keuring. Gerrit vertikte het om een andere helm te kopen.

Crossen bleef hij nog heel lang doen, totdat een kunstknie hem op zijn 79ste verhinderde om zijn been verder dan negentig graden te buigen. Iedereen die Gerrit kende, wist: als het aan hem had gelegen, was hij doorgegaan, tot diep in de tachtig. Na zijn pensioen stortte hij zich met veel plezier op het vrijwilligerswerk bij de TCD. Hij leerde trekker rijden en genoot van het maaien van het rennerskwartier. Dat hij op het laatst hulp nodig had om de trekker in te komen, deerde hem niet. Zo kon hij zich in blijven zetten voor de club, hij wilde niets liever.

Trots
De motorcross was deze man ontzettend veel waard, maar zijn familie was hem alles. Hij was een zorgzame vader, trotse opa en overgrootvader. Zijn vrouw Harmke was eveneens jarenlang vrijwilligster bij de TCD, zij hielp met veel plezier mee in de kantine. Haar man gaf zijn enthousiasme voor de motorcross sowieso door in de familie. Eerst kreeg hij zijn dochter zover om te beginnen met crossen, later kon hij zijn geluk niet op toen ook zijn kleinzoon ging rijden. Opa Gerrit keek maar wat trots toe.

Het laatste half jaar ging zijn gezondheid flink achteruit, maar Gerrit bleef positief en bleef vooral ook zichzelf: scherp, humorvol en warm. Heel graag was hij er nog bij geweest tijdens de Classic Cross in Hummelo, zijn favoriete wedstrijd van het jaar. Het mocht niet zo zijn. 

Op vrijdag 5 september overleed hij in woonzorgcentrum De Schuylenburg in Silvolde, waar hij samen met zijn vrouw woonde. Bij de TCD Hummelo liet hij een onuitwisbare indruk achter. Gerrit Oortgiesen heeft voor altijd een plek op crosscircuit De Heksenplas, in de herinneringen en in het hart van de club.